Aktywność ruchowa i sport a długowieczność i odporność | Zdrowie kobiet - Dieta i Medycyna

postheadericon Aktywność ruchowa i sport a długowieczność i odporność

Dosyć często można spotkać się z pytaniem, czy aktywność ruchowa, a zwłaszcza systematyczny trening sportowy przedłuża życie. Pozornie pytanie to jest uzasadnione w świetle omówionych wyżej danych, dotyczących związku zdrowia z aktywnością ruchową. W rzeczywistości chodzi tu o zupełnie odmienne problemy. Na ściślej sformułowane pytanie – czy aktywność ruchowa zmniejsza ryzyko przedwczesnego zgonu z powodu którejś z dyskutowanych wyżej chorób cywilizacyjnych – odpowiedź jest pozytywna. Mimo że nie udowodniono tego ostatecznie, zarówno wyniki większości badań przekrojowych, jak i prospektywnych wskazują na profilaktyczne znaczenie aktywności ruchowej, sportów itp.

Natomiast na pytanie, czy uprawianie sportu przedłuża życie (niezależnie od chorób), pozytywna odpowiedź byłaby – zdaniem autora – bardzo ryzykowna. Badania nad tym zagadnieniem prowadzono w różnych krajach o długiej tradycji sportu masowego, szkolnego lub uniwersyteckiego. Niektóre z tych badań wykazały wprawdzie większą długowieczność tych ludzi, którzy za czasów swojej młodości, a w jeszcze większym stopniu – przez całe życie byli aktywni ruchowo, ale nie można do tych wyników przywiązywać większej wagi. Niewiele z tego wynika, że np. członkowie studenckich drużyn wioślarskich uniwersytetu w Cambridge, którzy uzyskali najlepsze wyniki w tym sporcie, żyli przeciętnie dłużej o 2 lata od swoich nieaktywnych ruchowo kolegów, czy z tego, że w Finlandii mężczyźni uprawiający narciarstwo w latach czterdziestych żyli średnio dłużej o 4,3 roku, w latach zaś pięćdziesiątych o 2,8 roku.

W ogóle stawianie takiego pytania budzi różne wątpliwości. Proces starzenia się i długowieczność zdeterminowane są szczególnie silnie przez czynniki genetyczne. Wprawdzie środowisko życia może wywierać pewien wpływ na długowieczność, ale jest to wpływ kompleksowy, trudno uchwytny, i oczekiwanie wykrycia roli jednego tylko czynnika – aktywności ruchowej, jest chyba przejawem zbytniego optymizmu.

Zresztą w szeregu innych badań nawet tak minimalnego wpływu jak w przytoczonych przykładach nie udało się stwierdzić. Być może wynika to z trudności metodycznych, które wydają się nie do pokonania.

Brak jest również przekonywających danych o wpływie aktywności ruchowej na nieswoistą (serologiczną i komórkową) odporność organizmu. Wyniki wskazujące na większą nieswoistą odporność u ludzi uprawiających sport były wprawdzie publikowane, ale nie były to badania pod względem metodycznym bez zarzutu. Obecnie prowadzone badania sygnalizują, że bardzo ciężkie wysiłki mogą tę odporność obniżać.

Aktywność ruchowa zmniejsza podatność na np. przeziębienia, ale jest to raczej efekt hartowania organizmu niż zwiększenia odporności na zakażenia bakteryjne czy wirusowe.

Leave a Reply