Aktywność ruchowa w profilaktyce „chorób cywilizacyjnych"
http://swiatkobiet24.pl/

postheadericon Aktywność ruchowa w profilaktyce „chorób cywilizacyjnych”

W świetle przedstawionych wyżej danych trzeba traktować niedostatek aktywności ruchowej w życiu codziennym, a więc siedzący tryb życia, jako czynnik zagrożenia zdrowia. Od nasilenia aktywności ruchowej można oczekiwać korzystnego wpływu na organizm z punktu widzenia zdrowia.

Stwierdzenia te, dzisiaj dosyć dobrze uzasadnione wynikami badań populacyjnych, klinicznych i doświadczalnych oraz argumentami rozumowania naukowego, nie są właściwie nowe. Przekonanie o korzystnym dla zdrowia wpływie aktywności ruchowej, „ćwiczeń cielesnych”, jak to kiedyś nazywano, przejawia się w myśli medycznej w ciągu całej jej historii.

Wartość ćwiczeń fizycznych, jako składnika ogólnej higieny, dostrzegał już jeden z twórców (w sensie historycznym) medycyny, Hipokrates (460-377 p.n.e.). Ich znaczenie, jako środka terapeutycznego, przyspieszającego powrót do zdrowia, propagował Asklepiades z Prusy (120 ?-56 p.n.e.), natomiast rola ćwiczeń fizycznych w utrzymywaniu dobrego zdrowia i zapobiegania chorobom stała się przedmiotem zainteresowania przedstawicieli medycyny arabskiej, znających zresztą poglądy dawnych szkół medycznych i ich mistrzów, przede wszystkim Hipokratesa i Galena.

Uczeń sławnego Avicenny, Maimonides (1135-1204) pisał w roku 1189 o znaczeniu ćwiczeń fizycznych dla zdrowia w swoim dziele przeznaczonym dla sułtana Al-Afzala, najstarszego syna Saladyna. Wśród środków zalecanych przezeń dla „utrzymania młodości” doradzał codzienny wysiłek „do utraty tchu”. Przetłumaczone dzisiaj jego dzieła uderzają bystrością i aktualnością wielu zaleceń. Również inni przedstawiciele medycyny arabskiej (Averroes i in.) traktowali wysiłki fizyczne jako czynnik podtrzymujący dobre zdrowie. Interesujące jest przy tym rozumowanie, że korzystny wpływ przynoszą wysiłki nie za małe i nie za ciężkie. Wspomniany wyżej Maimonides przestrzegał przed przeciążeniem organizmu zbyt ciężkimi wysiłkami, a Averroes zwracał uwagę na to, że zbyt małe wysiłki nie mają znaczenia dla zdrowia i godne są stosowania tylko w starszym wieku, zachęcając uczniów do wykorzystania spacerów (marszu?). Nakazywał on swego rodzaju „sterowanie” treningiem fizycznym, pisząc o tym, że obciążenie wysiłkiem powinno być różne w różnych dniach i powinno być przerywane okresami wypoczynku.

Leave a Reply