Bezczynność ruchowa
forskolin

postheadericon Bezczynność ruchowa

Nowego impetu nadały badaniom następstw bezczynności ruchowej przygotowania do załogowych lotów kosmicznych. Nikt nie wiedział, jakie będą następstwa fizjologiczne początkowo wprawdzie dość krótkotrwałego, ale drastycznego ograniczenia aktywności ruchowej kosmonauty, unieruchomionego w kabinie pojazdu kosmicznego. Powołano całe zespoły specjalistów, również międzynarodowe, których zadaniem była intensyfikacja badań nad następstwami bezczynności ruchowej trwającej różnie długo. Badania te są nadal prowadzone: ukazują coraz to nowe zagadnienia i coraz to nowe perspektywy poznawania następstw sytuacji pozornie niezwykłej, a w rzeczywistości coraz bardziej zagrażającej człowiekowi w warunkach jego codziennego życia – ograniczenia aktywności ruchowej. Problem ten wyłonił się na tle potrzeb praktyki medycyny klinicznej, nabrał ostrości w związku z eksploracją przez człowieka przestrzeni kosmicznej i w nowych wymiarach „powrócił” na ziemię. Okazało się bowiem, że potrzeby medycyny kosmicznej to tylko jeden w gruncie rzeczy dosyć wąski, choć bardzo ostro zarysowany aspekt zagadnienia.

Znacznie szerszym tłem, w którym coraz wyraźniej wyłania się ten problem, są zmieniające się w skali całych populacji warunki pracy zawodowej i życia pozazawodowego, prowadzące do zmniejszenia się liczby i intensywności wysiłków fizycznych, jakie współczesny człowiek musi wykonywać dla zaspokojenia swoich podstawowych potrzeb życiowych.

Trudno jest dzisiaj powiedzieć, w jakim stopniu zbliżone są następstwa względnie krótkotrwałego, ale znacznego ograniczenia aktywności ruchowej (dni, tygodnie) i następstwa częściowego tylko zmniejszenia aktywności ruchowej trwającego przez lata.

Leave a Reply