Biologicznie niezbędne minimum aktywności ruchowej
dekoracje ślubne

postheadericon Biologicznie niezbędne minimum aktywności ruchowej

Samo już to sformułowanie może budzić zastrzeżenia z punktu widzenia jego poprawności naukowej. W dyskusji naukowej można by jego ścisłość i jednoznaczność z różnych stron atakować. Tym niemniej, sformułowanie to wyraża z taką precyzją, na jaką w tej chwili pozwala wiedza w tej dziedzinie, potrzebę zachowania pewnego poziomu aktywności ruchowej w życiu codziennym jako czynnika podtrzymującego sprawność mechanizmów adaptacji do różnych obciążeń życia, jako czynnika zapobiegającego przedwczesnej deterioracji sprawności fizycznej w miarę starzenia się itd.

Wyłania się więc pytanie – ile aktywności ruchowej i jakiej można proponować człowiekowi z tych wszystkich punktów widzenia. Z odpowiedzią, choćby orientacyjną i korygowaną w miarę postępu badań, na to praktycznie istotne pytanie nie można czekać do chwili wyjaśnienia różnych subtelności teoretycznych.

Trzeba natomiast zdawać sobie z tego sprawę, że odpowiedź, jakiej można udzielić, jest niepełna, już choćby z powodu wielorakości czynników (strukturalnych, biochemicznych i fizjologicznych), które kształtują sprawność adaptacyjną organizmu. Niektóre z nich zostały dopiero niedawno poznane, badania innych są jeszcze w powijakach. Jak więc wybrać kryterium oceny owego „minimum aktywności ruchowej”?

Pewnym kompromisowym i doraźnym rozwiązaniem sprawy jest ograniczenie się przy dyskutowaniu tego zagadnienia do takiego „syntetycznego” wykładnika zdolności adaptacyjnych organizmu, jakim jest np. maksymalne pochłanianie tlenu, tzn. sprawność zaopatrzenia tkanek w tlen i zdolności wykorzystania przez tkanki dostarczonego im tlenu. Znaczenie tej wielkości (stanowi miarę wydolności fizycznej) omówiono wcześniej (str. 78). Można też wziąć pod uwagę ogólny ciężar ciała lub/i tzw. beztłuszczowej masy ciała (LMB – lean body mass). Aktywność ruchowa powinna ułatwiać człowiekowi rozwój masy tkankowej beztłuszczowej i redukcję tkanki tłuszczowej (lub prewencję zwiększania się jej masy).

Nie ulega wątpliwości, że kontrolowane pod względem częstotliwości, intensywności i czasu trwania nadzorowane przez lekarza zajęcia ruchowe (trening) są najbardziej skutecznym sposobem osiągnięcia biologicznie niezbędnego minimum aktywności ruchowej. Oczywiście i formy niezorganizowane wchodzą tu w rachubę pod warunkiem odpowiadania pewnym postulatom fizjologicznym.

Ostatnio przeanalizowano i podsumowano wyniki prawie 100 prac dotyczących czynników, od których zależy skuteczność „treningu profilaktycznego” i utrzymywanie osiągniętych efektów.

Leave a Reply