Dług tlenowy spłacony zostaje po zakończeniu wysiłku
koksy

postheadericon Dług tlenowy spłacony zostaje po zakończeniu wysiłku

W miarę zwiększania intensywności pracy wzrasta zapotrzebowanie mięśni na tlen, a w ślad za nim zwiększa się czynność narządów współdziałających w pobieraniu i transporcie tlenu oraz pochłanianie tlenu przez organizm. Po osiągnięciu jednak przez obciążenie wysiłkowe (intensywność pracy) pewnej, różnej u różnych ludzi, wielkości osiągnięte zostaje maksimum nasilenia funkcji zaopatrzenia tlenowego. Człowiek może przez krótki okres – kilka minut – wykonywa- wysiłek o jeszcze większej intensywności, ale wykonuje go w warunkach narastającego deficytu tlenu i gromadzenia się kwasu mlekowego, co powoduje gwałtowne objawy zmęczenia zmuszające do przerwania pracy. Rozbieżność między zapotrzebowaniem mięśni na tlen podczas pracy a dostarczaną ilością tlenu do mięśni nazywana jest długiem tlenowym (ryc. IV.23).

Dług tlenowy spłacony zostaje po zakończeniu wysiłku. Jeszcze przez pewien czas utrzymuje się nasilona czynność układu oddechowego i układu krążenia dostarczająca dodatkową (w stosunku do zapotrzebowania spoczynkowego) ilość denu do mięśni, wątroby itd. Nagromadzony podczas wysiłku kwas mlekowy podlega przemianie. Dług tlenowy zostaje spłacony.

Potrzebny mięśniom tlen dostaje się w składzie wdychanego powietrza do pęcherzyków płucnych w większych ilościach dzięki zwiększeniu podczas pracy mięśniowej wentylacji płuc (przepływu powietrza przez płuca). Wielkość ta, wynosząca w spoczynku 6-8 l/min„ podczas pracy może wzrosnąć do 120-160 i więcej litrów na minutę.

Wentylacja płuc podczas pracy wzrasta dzięki zwiększeniu głębokości oddechów i ich przyspieszeniu. Reakcję tę wyzwalają impulsy, docierające do struktur nerwowych sterujących oddychaniem z tych części kory mózgowej, z których wyładowywane impulsy wyzwalają ruchy dowolne. Przypuszczalnie w kontroli oddychania podczas wysiłków biorą też udział impulsy z proprioreceptorów (str. 33) i receptorów metabolicznych mięśni oraz zmiany składu gazowego i stężenia jonów wodorowych (np. wzrost stężenia jonów wodorowych spowodowany zwiększeniem stężenia kwasu mlekowego) we krwi.

Leave a Reply