Elektromiograficzny obraz zmęczenia | Zdrowie kobiet - Dieta i Medycyna

postheadericon Elektromiograficzny obraz zmęczenia

Sekwencja zdarzeń prowadzących do pobudzenia włókien mięśniowych i wyzwolenia ich skurczu, jak już wspomniano, jest następująca. Impulsy nerwowe docierają z wyższych pięter układu nerwowego (przy ruchach zamierzonych, dowolnych – z pól ruchomych kory mózgowej) do komórek ruchowych (motoneuronów) rdzenia kręgowego. Pobudzone motoneurony rdzenia wyłądowują z kolei impulsy nerwowe do komórek mięśniowych. Impulsy te mają charakter zmian elektrycznych – są falami depolaryzacji przebiegającymi wzdłuż włókien nerwowych (w tym przypadku neurytów) odchodzących od tych komórek. Po każdej fali depolaryzacji włókna natychmiast następuje jego repolaryzacja, przywracająca wyjściowy stan spoczynkowy. Fala depolaryzacji przesuwa się wzdłuż włókna, w kierunku synapsy nerwowo-mięśniowej. Między miejscem, które uległo depolaryzacji, a spolaryzowanymi elektrycznie sąsiadującymi odcinkami włókna powstaje różnica potencjałów, której wyrazem jest prąd czynnościowy. Można go rejestrować za pomocą odpowiednich przyrządów z np. pobudzonego nerwu ruchowego lub nawet z pojedynczego włókna nerwowego. Graficzny zapis tego prądu to elektromiogram.

Po osiągnięciu synapsy nerwowo-mięśniowej pobudzenie przenoszone jest za pośrednictwem acetylocholiny na włókno mięśniowe. Następuje depolaryzacja komórki mięśniowej. Prąd czynnościowy rozprzestrzenia się teraz wzdłuż tej komórki. Związane ze zmianami elektrycznymi przemieszczenia jonowe (wapń) prowadzą do aktywacji skurczu włókna. Jeżeli dotyczy to wielu włókien – kurczy się cały mięsień.

Potencjały bioelektryczne z pojedynczych włókien mięśniowych można rejestrować za pomocą specjalnych elektrod wkłuwanych do mięśnia. Metodę tę stosuje się też czasem w celach diagnostycznych. Potencjały związane z aktywacją większych grup włókien mięśniowych można rejestrować również poprzez skórę, za pomocą tzw. elektrod powierzchniowych, przyklejanych do powierzchni skóry. Oczywiście w tym ostatnim przypadku otrzymuje się zintegrowany obraz aktywności elektrycznej większej lub mniejszej liczby pobudzonych włókien mięśniowych (ryc. IV.43).

Leave a Reply