Glicerol
odżywki dorian yates

postheadericon Glicerol

Rozpad glikogenu w mięśniach do kwasu pirogronowego dostarcza (poprzez syntezę ATP) energii do skurczu komórek mięśniowych. Powstaje przy tym kwas pirogronowy, który częściowo wchodzi do cyklu Krebsa, gdzie podlega przemianom umożliwiającym dalszą resyntezę cząsteczek ATP, związku, poprzez który energia jest bezpośrednio przenoszona na układ kurczliwych białek mięśniowych. Częściowo kwas pirogronowy (już jako pirogronian) przedostaje się do krwi, a częściowo zostaje zredukowany do kwasu mlekowego, również przechodzącego do krwi (jako mleczan). Oba te związki wychwytuje wątroba i wykorzystuje je do syntezy glukozy. Istnieją dane doświadczalne, które wskazują na to, że w głodzie zmniejsza się wchodzenie kwasu pirogronowego do cyklu Krebsa, a wzrasta wytwarzanie kwasu mlekowe. Częściowo za zwiększony rozkład glikogenu do kwasu pirogronowego odpowiedzialny jest hormon rdzenia nadnerczy – adrenalina, która podczas głodu wydzielana jest w zwiększonych ilościach.

Glicerol uwalniany jest razem z wolnymi kwasami tłuszczowymi z tkanki tłuszczowej w procesie lipolizy z nagromadzonych w niej trójglicerydów. Lipo- liza, która stopniowo zwiększa się w miarę trwania głodu, dostarcza wolnych kwasów tłuszczowych, przechodzących z komórek J:s zęzowych do krwi. Wolne kwasy tłuszczowe dopływają więc do różnych tkanek w zwiększonych ilościach. Była już o tym mowa, że tkanki wykorzystują je proporcjonalnie do ich dopływu w jednostce czasu. Jeżeli więc kwasów tłuszczowych dopływa więcej, w większej ilości wykorzystywane są jako substrat energetyczny.

W głodzie efekt ten ma szczególne znaczenie. Zwiększony dopływ kwasów tłuszczowych do mięśni oznacza zwiększone ich zużycie jako źródła energii podtrzymującej podstawowe procesy życiowe w tej tkance i zmniejszenie wykorzystywania w tym celu węglowodanów: własnego glil ‚nu oraz glukozy z krwi. Uwolniony podczas lipolizy glicerol wątroba i nerki wykorzystują do wytwarzania de novo cząsteczek glukozy. Oszczędniejsze wykorzystywanie własnego glikogenu i glukozy z krwi przez mięśnie, dzięki częścic ‚.nu zastąpieniu tych związków jako źródła energii przez wolne kwasy tłuszczowe powoduje, że glikogenu wystarcza na dłużej, a „zyskana” w ten sposób część glukozy krwi może być kierowana do tych tkanek, dla których jest niezbędna jako substrat energetyczny.

Leave a Reply