Glukoza - kontynuacja — Zdrowie kobiet - Dieta i Medycyna

postheadericon Glukoza – kontynuacja

Glukozy – jako źródła energii – potrzebuje więc przede wszystkim mózg. W warunkach spoczynku mózg człowieka zużywa w ciągu doby 100-145 g glukozy, której metabolizm do dwutlenku węgla i wody dostarcza 400-600 kcal. Podczas głodu zużycie glukozy przez mózg wprawdzie zmniejsza się, ale zawsze pozostaje znaczne.

Komórki niektórych innych tkanek również zużywają pewną, mniejszą, lecz też znaczącą ilość glukozy. Około 35 g tego związku zużywane jest w ciągu doby przez czerwone krwinki komórki szpiku kostnego, część rdzeniową nerek i przez nerwy obwodowe.

W sumie stanowi to sporą wielkość stałego zużycia glukozy na dobę, w warunkach normalnego zaopatrzenia organizmu w pokarm i we wczesnym okresie głodu. Jeżeli wziąć pod uwagę, że ustrojowe zasoby glukozy „zmagazynowanej” w glikogenie wątroby nie przekraczają 75-100 g, stanie się zrozumiałe znaczenie zaopatrzenia organizmu w węglowodany w składzie pokarmów lub syntezy cząsteczek glukozy w okresie głodu.

Duże ilości glikogenu znajdują się wprawdzie w mięśniach, ale korzystać z niego mogą tylko te komórki, w których jest zgromadzony. Nie może on być natomiast wykorzystywany przez inne narządy. Dlatego trudno jest traktować glikogen mięśniowy jako rezerwę węglowodanową (glukozową) organizmu. Glikogen ten jest niedostępny dla innych narządów i tkanek.

W toku przemiany glikogenu mięśniowego – prowadzącej ostatecznie do uwolnienia energii – powstają fosforylowane produkty przemiany glukozy, natomiast nie powstają cząsteczki wolnej glukozy, które mogłyby przenikać z komórek mięśniowych do krwi, dotrzeć do innych tkanek i zostać tam dopiero wykorzystane jako źródło energii. Takie cząsteczki wolnej glukozy mogą powstawać w wątrobie podczas przemiany glikogenu wątrobowego. W mięśniach nie ma fosfatazy, enzymu, który mógłby uwolnić „glukozę z jej fosforylowanych pochodnych, powstających podczas metabolizmu glikogenu, fosforylowane zaś pochodne glukozy nie przenikają przez błony komórkowe, a zatem nie mogą przeniknąć do krwi.

Leave a Reply