Granice przetrwania głodu

postheadericon Granice przetrwania głodu

Jak wyżej wspomniano, przyczyną śmierci z powodu głodu jest utrata białek ustrojowych. Kolejność zdarzeń prowadzących do śmierci w głodzie można w uproszczeniu przedstawić w następujący sposób: zmniejszenie spożycia pokarmów -> utrata białek ustrojowych -? osłabienie mięśni oddechowych -r upośledzenie czynności wentylacyjnej płuc -zapadanie się pęcherzyków płucnych (tzw. atelektaza) -T zapalenie płuc -> śmierć

Czy wynika stąd wniosek, że przetrwanie głodu pozostaje w związku z wielkością początkową masy mięśniowej (zasobem białek mięśniowych)? Odpowiedź na to pytanie nie jest jednoznaczna. Większa masa mięśniowa oznacza także większy wydatek energii, większe zużywanie glukozy i innych materiałów energetycznych itd. Z drugiej jednak strony wiadomo, że ludzie o wątłej budowie, a zwłaszcza małe dzieci, mają znacznie mniejszą szansę przeżycia głodu niż ludzie dorośli, a wśród nich ludzie o bardziej muskularnej budowie.

Ponadto złożony jest problem związku zdolności do przetrwania głodu z ilością tkanki tłuszczowej. Związek taki istnieje na pewno w tym sensie, że wolne kwasy tłuszczowe, zmagazynowane w trójglicerydach tej tkanki, stanowią główny substrat energetyczny wykorzystywany w spoczynku przez mięśnie, a zwłaszcza w okresie głodu. W tym znaczeniu dostateczne zasoby tkanki tłuszczowej współdecydują o przeżyciu głodu. Nie jest to jednak w żadnym przypadku czynnik decydujący.

Nie udaje się także dzisiaj odpowiedzieć z pewnością na pytanie, czy można „wytrenować się” do głodu. Nie prowadzono takich badań. Przypuszcza się, że pewien „trening” w tym zakresie nie jest wykluczony. Do takiego przypuszczenia upoważniają opisy ludzi, którzy z różnych przyczyn powstrzymują się przez długie okresy od przyjmowania pokarmu.

Leave a Reply