Hormonalna kontrola adaptacji głodowej | Zdrowie kobiet - Dieta i Medycyna
mobilny tlen

postheadericon Hormonalna kontrola adaptacji głodowej

Opisane wyżej zmiany metaboliczne, które rozwijają się u człowieka w warunkach głodu i zwiększają szanse jego przetrwania przez organizm, podlegają kontroli hormonalnej. W rozwoju tych zmian można wyodrębnić dwie fazy:

– fazę zwiększonego wytwarzania glukozy (nasilonej glukoneogenezy),

– fazę oszczędzania białek organizmu, zmniejszającego się wytwarzania glukozy i zastępowania jej – jako substratu energetycznego dla mózgu – przez ketokwasy.

Wobec ogromnej zmienności obrazu adaptacji do głodu u różnych ludzi nie ma możliwości dokładniejszego ustalenia czasu trwania pierwszej fazy zmian metabolicznych. Orientacyjnie tylko można przyjąć, że faza zwiększonej glukoneogenezy trwa 5-10 dni i po tym okresie stopniowo przechodzi w fazę oszczędzania białek.

Istnienie tylko bardzo ograniczonych rezerw węglowodanowych w organizmie człowieka sprawia, że utrzymywanie równowagi gospodarki węglowodanowej i względnie stałego stężenia glukozy we krwi w głodzie staje się możliwe dzięki zmianom biochemicznym prowadzącym do dwu ostatecznych, zasadniczych skutków: zwiększonej syntezy glukozy i zmniejszonego zużywania glukozy przez tkanki inne niż mózg. W ten sposób mózg zostaje dostatecznie zaopatrzony w glukozę. W miarę przedłużania się głodu, wzrasta korzystanie przez mózg z ketokwasów jako substratu energetycznego, dzięki czemu zmniejsza się jego zapotrzebowanie na glukozę. Utrzymywanie organizmu przy życiu staje się możliwe mimo zmniejszania się wytwarzania glukozy przez wątrobę (glukoneogenezy) wobec zmniejszania się dopływu do niej aminokwasów z mięśni, w których tempo destrukcji białek maleje – zaczyna się faza ich oszczędzania.

Leave a Reply