ILOŚĆ WODY POWSTAJĄCEJ W ORGANIZMIE PRZY SPALANIU RÓŻNYCH SUBSTANCJI

postheadericon ILOŚĆ WODY POWSTAJĄCEJ W ORGANIZMIE PRZY SPALANIU RÓŻNYCH SUBSTANCJI

Substancja spalana (utleniana) Wytwarzana woda (g HtO/g spalonej substancji) Ilość tlenu zużytego (1/g spalonej substancji) Ilość tlenu zużytego (1/g wytworzonej wody) węglowodany 0,556 0,828 1,489 tłuszcze 1,071 2,019 1,885 białka 0,396 0,967 2,441

Fakty te są niezmiernie ważne przy ustalaniu składu „pokarmowych racji przeżycia” dla ludzi, którzy w przypadku zagubienia na pustyni czy katastrofy morskiej będą narażeni na odwodnienie organizmu. Wówczas każdy mililitr wody ma znaczenie i zbędne wydalenie każdego mililitra wody w składzie moczu zmniejsza szanse przetrwania.

Po osiągnięciu dużego stopnia odwodnienia organizmu, zmniejszeniu objętości krwi itd. czynność nerek ustaje w ogóle. Niestety, nie Zwiększa to szans przeżycia (oszczędzanie wody). Przerwanie czynności nerek oznacza akumulację w orga- nizmie produktów przemiany materii, które po osiągnięciu dostatecznie wysokiego stężenia mogą wywierać wpływ toksyczny.

Od dawna zastanawiano się nad celowością wypijania w takiej sytuacji wydalanego moczu. Dzisiaj wiemy, że jest to postępowanie nieskuteczne – w składzie moczu przyjmowane są wszystkie zawarte w nim sole i produkty przemiany materii. Jak wspomniano, w warunkach odwodnienia nerki wytwarzają mocz maksymalnie zagęszczony, to znaczy że dla usunięcia składników wypitego, zagęszczonego moczu, organizm znowu musiałby utracić tyle wody, ile wypił moczu.

„Wytrenować” nerek do większego zagęszczenia moczu nie można. Zdolność zagęszczania moczu przez nerki jest ściśle związana z ich strukturą. Jest natomiast interesujące, że nerki zwierząt przystosowanych do życia na pustyni mają odmienną budowę, pozwalającą im na wytwarzanie bardzo wysoko zagęszczonego moczu i redukcję strat wody na tej drodze.

Leave a Reply