Mechanizmy głodu i sytości | Zdrowie kobiet - Dieta i Medycyna

postheadericon Mechanizmy głodu i sytości

Od czasu klasycznych prac A.W. Heteringtona i S.W. Ransona (1940), a zwłaszcza B.K. Ananda i J. Brobecka (1951), przyjmuje się istnienie dwu podstawowych, parzystych nerwowych kompleksów czynnościowych związanych z kontrolą przyjmowania pokarmu: ośrodka głodu leżącego w bocznej części podwzgórza i ośrodka sytości leżącego w przyśrodkowej części podwzgórza.

Badania w późniejszych latach przyniosły wyniki wskazujące na udział w mechanizmach głodu i sytości również innych części układu nerwowego. Profesor Elżbieta Fonberg wykazała współudział w tych funkcjach neuronów tzw. ciała migdałowatego, leżącego poza podwzgórzem. Pewną rolę odgrywają również wykraczające poza podwzgórze obszary przodomózgowia podstawowego itd. Tym niemniej nie podważono podstawowego faktu: istnienia binarnej organizacji mechanizmu kontroli przyjmowania pokarmu, opartej na kompleksie czynnościowym (ośrodku) głodu i sytości.

Takie zróżnicowanie struktur nerwowych odpowiedzialnych za wyzwalanie i za tłumienie napędu pokarmowego opiera się na prostych w założeniu i trudnych Dla uniknięcia błędnego wrażenia, że można ściśle zlokalizować ośrodki nerwowe, nazywa się zespól neuronów realizujących te same funkcje mianem kompleksów czynnościowych, co ma podkreślać ścisły związek funkcjonalny tych neuronów bez ściśle określonych granic. Pojęcie ośrodka w znaczeniu morfologicznym staje się bardziej zamglone, ośrodek przybiera dyfuzyjną formę, jego granice stają się mniej ostre, nieco rozmyte. Pozostaje natomiast ścisła jedność funkcjonalna całego ośrodka. W takim znaczeniu będzie tu używane to określenie. w realizacji badaniach z drażnieniem lub uszkadzaniem odpowiednich okolic mózgu.

Leave a Reply