Mobilizacja glikogenu wątrobowego | Zdrowie kobiet - Dieta i Medycyna
http://efc.pl/

postheadericon Mobilizacja glikogenu wątrobowego

Na tej drodze zapotrzebowanie energetyczne głównego, poza mózgiem, użytkownika glukozy – mięśni, zostaje pokryte przez dopływ do nich zwiększonych ilości wolnych kwasów tłuszczowych i ketokwasów. Zapotrzebowanie mięśni na glukozę zmniejsza się, wnika ona trudniej do komórek mięśniowych i jej wykorzystywanie przez te komórki maleje. Pozamózgowe zużywanie glukozy zmniejsza się.

Wzrost stężenia glukagonu we krwi „uruchamia” zasoby glikogenu magazynowanego w komórkach wątroby (hepatocytach). Glukagon jest hormonem wywierającym bardzo, silne działanie glikogenolityczne (pobudzające rozpad glikogenu) w wątrobie. Z glikogenu powstają w hepatocytach cząsteczki glukozy, które przenikają (na zasadzie różnicy stężeń tego związku po obu stronach błony komórkowej) do krwi. Krew rozprowadza uwolnioną w taki sposób z wątroby glukozę wprawdzie po całym organizmie, ale w omawianej sytuacji oznacza to przede wszystkim dostarczenie jej do mózgu. Potrzeby innego, wielkiego (z powodu wielkości swojej masy) użytkownika glukozy – mięśni – zaspokajane są przez dopływające w zwiększonych ilościach kwasy tłuszczowe i ketokwasy. Działanie glikogenolityczne glukagonu w wątrobie ułatwia obniżone stężenie insuliny we krwi. Insulina w wątrobie wywiera wpływ przeciwny do glukagonu – nasila syntezę glikogenu i hamuje aktywność enzymów katalizujących jego rozpad, którą zwiększa właśnie glukagon.

Na mobilizację glikogenu wątrobowego i wolnych kwasów tłuszczowych z tkanki tłuszczowej, poza zmianami wydzielania i – wtórnie – stężenia we krwi wymienionych hormonów, wpływają jeszcze inne czynniki.

Leave a Reply