Odwodnienie organizmu - kontynuacja
articulatio pro

postheadericon Odwodnienie organizmu – kontynuacja

Utrata potu powoduje duże zmiany w organizmie, które wykrywane są przez wyspecjalizowane detektory i które aktywują mechanizm pragnienia: zmniejsza się objętość płynów ustrojowych (pierwotnie płynu zewnątrzkomórkowego) i wzrasta stężenie osmotyczne tych płynów (pierwotnie również płynu zewnątrzkomórkowego). Zmniejszenie objętości płynu zewnątrzkomórkowego (w tym – krwi) wykrywają receptory „objętościowe” układu krążenia, a wzrost ciśnienia osmotycznego płynów ustrojowych – osmodetektory podwzgórzowe. Informacje (impulsy nerwowe) o tych zmianach docierają do ośrodka pragnienia i wyzwalają jego aktywację. Uruchamiane są złożone reakcje ruchowe poszukiwania i picia wody, a w świadomości człowieka narasta odczucie pragnienia.

W taki sam sposób aktywowany zostaje mechanizm pragnienia, kiedy tempo utraty wody jest mniejsze, np. w neutralnej temperaturze otoczenia. Różnica między obiema sytuacjami polega na szybkości rozwoju odwodnienia organizmu: na tym, że z utratą potu wiąże się utrata pewnych ilości soli, natomiast w termoneutralnym albo zimnym (wysokie góry, okolice podbiegunowe) środowisku tracona jest poprzez skórę i płuca praktycznie czysta woda.

Nie wiadomo do dzisiaj, jakie mechanizmy fizjologiczne „mierzą” ilość wypijanej wody i „porównują” tę ilość z niedoborem wody w organizmie. Nie wiadomo, dlaczego człowiek lub zwierzę pije w zasadzie akurat tyle wody, ile jej w organizmie zabrakło. Zahamowanie mechanizmu pragnienia nie jest tylko prostym następstwem usunięcia przyczyny aktywacji tego mechanizmu – wyrównania niedoboru płynów ustrojowych.

Leave a Reply