Ograniczenie aktywności ruchowej

postheadericon Ograniczenie aktywności ruchowej

Truizmem stało się już stwierdzenie, do niedawna nowe i przyjmowane z niedowierzaniem, że ograniczenie aktywności ruchowej współczesnego człowieka niesie w sobie zagrożenie dla zdolności przystosowawczych jego organizmu i dla jego zdrowia.

Problem „fizjologii bezczynności ruchowej” wyłania się – jak wiele innych problemów fizjologii stosowanej – na tle poszukiwania rozwiązań niektórych kłopotów medycyny praktycznej. Podczas drugiej wojny światowej służby medyczne wojsk sprzymierzonych pozostawały pod silną presją dowództwa, aby skracać czas rekonwalescencji żołnierzy, którzy trafili do szpitali z powodu od- Mosso A. Znużenie. Z II wyd. włoskiego tłumaczył M. Flaum. Warszawa 1892. niesionych ran lub różnych „cywilnych” dolegliwości. Zaczęto zastanawiać się nad poprawnością kryteriów stosowanych dotychczas przy ustaleniu czasu pobytu chorych w szpitalach, sposobów ich rehabilitacji itd. Zaczęto dążyć do obiektywnej oceny stanu fizycznego rekonwalescentów, wykorzystując w tym celu metody stosowane przed wojną głównie w medycynie sportowej i fizjologii pracy, dziedzinach, które właściwie stały dopiero na początku drogi swego szybkiego później rozwoju. Tym niemniej okres rekonwalescencji znalazł się nagle, jeżeli nie w centrum zainteresowania, to w każdym razie w polu ostrego widzenia służb medycznych. Zainteresowano tym problemem nie tylko specjalistów z różnych dziedzin medycyny klinicznej, ze zrozumiałych względów głównie chirurgów urazowych i ortopedów, ale także fizjologów i in. Wkrótce zwrócono uwagę na to, że upośledzenie fizyczne rekonwalescentów jest wynikiem nie tylko podstawowej choroby, z powodu której znaleźli się w szpitalu, zabiegu operacyjnego itd., ale i prostego, i nie dostrzeganego zupełnie w tym aspekcie faktu unieruchomienia ich przez pewien czas w łóżku.

Leave a Reply