Środowisko wewnętrzne ustroju
http://cwpbialowieza.pl/wpc-odpowiednim-bialkiem-dla-poczatkujacych/

postheadericon Środowisko wewnętrzne ustroju

Komórki organizmów wielokomórkowych żyją w swoim własnym środowisku, izolującym je od świata otaczającego, w którym zachodzą nieustannie zmiany wrogie organizmowi, zdolne do zakłócenia jego czynności i zagrażające jego życiu. Tym środowiskiem wewnętrznym jest płyn zewnątrzkomórkowy. Wypełnia on wszystkie szczeliny międzykomórkowe (płyn śródmiąższowy), naczynia krwionośne (osocze krwi), naczynia limfatyczne (limfa) i in. Stanowi więc środowisko wewnętrzne ustroju i – jak to sformułował twórca tego pojęcia, jeden z czołowych badaczy w całej historii nauk biologicznych, Claude Bernard – jego stałość jest warunkiem niezależnej egzystencji ustroju.

Koncepcję środowiska wewnętrznego ustroju, sformułowaną przez Claude’a Bernarda (zm. 1878), rozwinął ze szczególnym uwzględnieniem mechanizmów kontrolujących jego stałość fizjolog amerykański Walter Cannon. Właściwość utrzymywania przez organizm stałości środowiska wewnętrznego nazwał Cannon homeostazą.

Od czasu sformułowania koncepcji homeostazy fizjologia stała się właściwie nauką o mechanizmach utrzymujących stałość środowiska wewnętrznego w warunkach działania różnych czynników naporu. Przełamanie mechanizmów utrzymujących homeostazę przez zmiany w świecie otaczającym ustrój lub w jego środowisku wewnętrznym (np. związane z uszkodzeniem patologicznym tkanek, z zaburzeniami przemiany materii i in.) powoduje zakłócenie czynności komórek, staje się przyczyną procesu chorobowego.

Dzieje się tak zwykle, ale nie zawsze. Niekiedy, w stanach szczególnego zagrożenia organizmu, zdolność tolerancji zaburzeń homeostazy może zadecydować o przeżyciu. W przypadku np. zagrożenia życia zwierzęcia przez silniejszego napastnika skuteczność ucieczki może zależeć od tolerancji zaburzeń homeostazy, związanych z gromadzeniem się w płynach ustrojowych kwasu mlekowego powstającego w mięśniach podczas intensywnego wysiłku. Kumulacja tego metabolitu w płynach ustrojowych powoduje wzrost stężenia jonów wodorowych, „zakwaszenie” ustroju. Jest to ważna przyczyna zmęczenia. W omawianym przypadku tolerancja takiego zakłócenia w środowisku wewnętrznym jest korzystna (tolerancję taką zwiększa np. trening: jest to jeden z przejawów adaptacji do pracy mięśniowej).

Leave a Reply