Tkanka mięśniowa - magazyn aminokwasów? — Zdrowie kobiet - Dieta i Medycyna
Stylowe i modne inspiracje modowe w portalu z polskimi sklepami: modne buty i ubrania w portalu modowym Modea.pl -

postheadericon Tkanka mięśniowa – magazyn aminokwasów?

Wielokrotnie była już mowa o znaczeniu aminokwasu alaniny jako prekursora glukozy. W warunkach głodu głównym źródłem alaniny są mięśnie. Aminokwas ten w mięśniach powstaje w wyniku rozpadu białek mięśniowych, w których skład wchodzi. Może również powstawać w tzw. reakcji transaminacji z kwasu pirogronowego wytwarzanego w komórkach mięśniowych w toku metabolizmu węglowodanów, na cząsteczkę kwasu pirogronowego przenoszona jest, pod wpływem enzymu aminotransferazy alaninowej, grupa aminowa (NH2) pochodząca z innego aminokwasu, np. z glutaminy. Sama glutamina jest gorszym od alaniny materiałem do syntezy glukozy w wątrobie. Głównym źródłem alaniny jest więc rozpad białek mięśniowych. Biochemik amerykański G.F. Cahill przedstawił bardzo interesującą koncepcję cyklu glukozowo-alaninowego, który miałby funkcjonować w warunkach głodu. Szwed J. Wahren i Amerykanin P. Felig udowodnili działanie tego cyklu również podczas długotrwałej pracy fizycznej.

Cykl alaninowo-glukozowy (ryc. V.6) zapewnia recyrkulację pewnej ilości glukozy między wątrobą i mięśniami. Jeżeli jednak w mięśniach powstaje w toku degradacji ich białek dodatkowa ilość alaniny, zostaje ona przetransportowana z mięśni do wątroby, gdzie – w ramach wspomnianego cyklu – zbudowana zostaje z niej glukoza, która może z krwią dotrzeć np. do mózgu, jako źródło energii do jego metabolizmu.

Naturalnie wykorzystywanie w taki sposób białek mięśniowych jako źródła alaniny i – wtórnie – glukozy głęboko wpływa na stan komórek mięśniowych. Ubywa z nich podstawowy element strukturalny, jakim są białka. Bardzo trudno jest odpowiedzieć na pytanie, czy można wobec tego traktować mięśnie jako „magazyn aminokwasów”, tzn. część ich białek jako formę zmagazynowania aminokwasów. Analogia z wątrobą jako magazynem glukozy i glikogenu jako związku, w którym jest ona zmagazynowana w tym narządzie, jest co prawda uderzająca. Aby można było traktować niektóre białka mięśniowe jako formę zmagazynowania aminokwasów, które w razie potrzeby uwolnione będą jako prekursor glukozy, trzeba by wiedzieć, czy rozpad tych białek nie powoduje istotnego upośledzenia czynności komórek, w skład których wchodzą. Nie ma pewności, czy tak jest. Nie można też dzisiaj jeszcze wyjaśnić, czy rozpad białek mięśniowych z uwolnieniem alaniny w głodzie jest tylko sięgnięciem organizmu do „magazynu” aminokwasów, czy też jest „poświęceniem” tkanki mięśniowej, umożliwiającym w krytycznej sytuacji podtrzymanie życia tego narządu, bez którego sprawnego działania organizm nie może istnieć – mózgu. W roku 1977 grupa badaczy z Edynburga poparła pierwszą z tych alternatyw. Oczywiście białka mięśniowe można (ewentualnie) traktować jako magazyn aminokwasów tylko przez pewien początkowy okres trwania głodu. Przedłużający się głód powoduje rozpad białek mięśniowych w stopniu głęboko naruszającym sprawność działania mięśni.

Leave a Reply