Tolerancja głodu
dermedicus.eu

postheadericon Tolerancja głodu

Wysuwano na początku dwudziestych lat tego stulecia koncepcję, zgodnie z którą utrata w wyniku głodzenia określonego procentu ciężaru ciała miałaby prowadzić do śmierci. W przypadku ostrego głodu (zupełnego lub prawie zupełnego powstrzymania się od przyjmowania pokarmów) miałoby to u ludzi dorosłych być 40%, a u młodzieży w okresie dojrzewania 20%, w przypadku zaś półgłodzenia (semi-starvation) – 50% lub 30% ciężaru ciała.

Koncepcja ta nie sprawdziła się. Podważyły ją między innymi dane opublikowane przez światowej sławy pediatrę austriackiego Kerpel-Froniusa. Za pomocą odpowiedniego postępowania przywrócił on do pełnego zdrowia dzieci, które w wyniku głodu utraciły 50%, a nawet 60% ciężaru ciała. Również inni badacze doszli do wniosku, że nie istnieje żadna określona granica ubytku ciężaru ciała w wyniku głodu, po przekroczeniu której następuje śmierć.

Dotyczy to w jeszcze większym stopniu czasu, w ciągu którego człowiek może żyć bez przyjmowania pokarmu. Wiele niesprawdzonych opowieści i opisów można spotkać na ten temat w literaturze, nie tylko pamiętnikarsko-przygo- dowej, ale i medycznej. Opisano jednak także przypadki długotrwałego zupełnego powstrzymania się od przyjmowania pokarmu, nie budzące wątpliwości co do ścisłości ich opisu i kontroli. Jeden z pierwszych takich opisów dotyczy rewolucjonisty irlandzkiego Terence’a MacSwineya, który podczas strajku głodowego w więzieniu angielskim w roku 1920 żył nie przyjmując pokarmu przez 74 dni.

Istnieją w piśmiennictwie opisy dobrze kontrolowanych przypadków powstrzymywania się od przyjmowania pokarmu przez 6, a nawet 8 miesięcy w toku leczenia otyłości.

Leave a Reply