TP ulegający hydrolizie
mieszkania dla młodych gdańsk

postheadericon TP ulegający hydrolizie

Stwierdzono na podstawie wyników analiz próbek mięśni pobranych u ochotników przed wysiłkiem i po wysiłku, że nawet w chwili zupełnego wyczerpania ciężkim wysiłkiem nie występuje u człowieka nigdy całkowite zużycie zasobów ATP. Zawartość tego związku w mięśniach jest po wysiłku wprawdzie nieco niższa niż w spoczynku, ale nigdy nie spada do bardzo małych wartości. Wskazuje to na sprawność odbudowy ATP, który przecież podczas pracy mięśniowej stale rozpada się.

A TP ulegający hydrolizie z uwolnieniem energii do pracy odbudowuje się kosztem energii uwalnianej w toku rozpadu fosfokreatyny oraz metabolizmu węglowodanów i wolnych kwasów tłuszczowych (być może także ketokwasów).

W cytoplazmie komórek mięśniowych znajdują się znaczne zasoby fosfokreatyny. ATP rozpada się na ADP i resztę fosforanową. Zmiana stosunku zawartości w plazmie komórek mięśniowych ATP i ADP na „korzyść” ADP powoduje natychmiastową aktywację rozpadu fosfokreatyny. Jest to zjawisko, którego zrozumienie jest niezmiernie ważne dla wyrobienia sobie obrazu procesów energetycznych warunkujących aktywność ruchową człowieka. Kiedy zmniejsza się stosunek ATP/ADP, tzn. kiedy obniża się poziom „stanu energetycznego” komórki, aktywuje się bardzo efektywny proces, który dostarcza energii do odbudowy ATP z ADP (i reszt fosforanowych) – przywrócony zostaje początkowy stan energetyczny komórki. W mięśniach z reguły przyczyną obniżenia stosunku ATP/ADP jest zmniejszenie zawartości ATP na skutek zużycia go jako źródła energii do skurczów komórek mięśniowych.

Leave a Reply