Transport tlenu z płuc do mięśni
http://pieroon.com/orbitrek-doskonaly-sprzet-treningowy/

postheadericon Transport tlenu z płuc do mięśni

U zdrowych ludzi istotny jest inny aspekt sprawy. Od dawna opisuje się wzrost ogólnej liczby krwinek czerwonych pod wpływem treningu sportowego. Wytreno- wani sportowcy mają czasem 7-7,5 min krwinek czerwonych w 1 mm krwi, zamiast 5-5,5 min, jak to jest u zdrowych nie wytrenowanych mężczyzn. Nie jest to stale zjawisko, ale rzeczywiście występuje. Łatwo można by potraktować je jako wyraz adaptacji organizmu do obciążeń wysiłkowych i oczekiwać w takich warunkach zwiększenia sprawności funkcji transportowej krwi w stosunku do tlenu.

Nie musi jednak tak być. Wzrost liczby krwinek czerwonych powoduje zwiększenie lepkości krwi. Zwiększenie zaś lepkości krwi czyni ją cieczą stawiającą większy opór ruchowi w naczyniach krwionośnych. Ruch krwi w naczyniach krwionośnych jest możliwy dzięki pracy serca. Na przesuwanie w naczyniach krwi o znacznie zwiększonej zawartości krwinek czerwonych o podwyższonym hematokrycie serce musi wykonać większą pracę. Zapotrzebowanie serca na tlen zwiększa się. Ostatecznie mięśnie kończyn na wzroście liczby krwinek czerwonych we krwi nie zyskują nic lub zyskują niewiele.

Może też zwiększyć się ogólna objętość krwi bez istotnej zmiany hematokrytu. Ma to pewne znaczenie dla sprawności funkcji zaopatrzenia tlenowego. Będzie o tym jeszcze mowa w dalszej części rozdziału.

Kluczowe znaczenie dla transportu tlenu z płuc do mięśni ma sprawność układu krążenia, zarówno samego serca jako pompy tłoczącej krew, jak i regulacji przepływu krwi przez różne obszary naczyniowe. Regulacja przepływu krwi przez naczynia krwionośne decyduje o tym, gdzie płynie krew pompowana przez serce – jaka część całej jej ilości kierowana jest do pracujących mięśni, jaka do skóry, mózgu i innych rejonów ciała.

Stosunek objętości masy krwinek czerwonych do objętości całej krwi

Określenie „sprawność serca” w kontekście tego rozdziału oznacza jego wydajność (jako pompy tłoczącej krew do tętnic), jaką może ono osiągnąć podczas wysiłków fizycznych. Praca serca podczas wysiłków fizycznych wzrasta proporcjonalnie do obciążenia wysiłkowego, dlatego za wykładnik sprawności serca przyjmuje się jego maksymalną objętość minutową – maksymalną objętość krwi, jaką może serce wtłoczyć do tętnic w ciągu minuty podczas odpowiednio ciężkiego wysiłku fizycznego (ryc. IV.24). Wielkość ta zależy od ilości krwi tłoczonej przez serce podczas każdego skurczu jego komór (objętość wyrzutowa) iod liczby skurczów w ciągu minuty. Znaczenie każdego ze składników objętości minutowej serca w kształtowaniu jej wielkości jest różne podczas wysiłków fizycznych o różnym obciążeniu. Przy bardzo ciężkich wysiłkach częstość skurczów serca jest tak duża, że rozkurcz komór serca staje się zbyt krótki na to, aby mogły się one całkowicie wypełnić krwią w tej fazie czynności serca i objętość wyrzutowa serca staje się niniejsza niż podczas lżejszych wysiłków. Mimo to objętość minutowa zwiększa się nadal – dzięki zwiększeniu częstości skurczów serca w ciągu minuty. Takie zmniejszenie się objętości

Stosunek objętości masy krwinek czerwonych do objętości całej krwi. wyrzutowej serca stwierdzono po przekroczeniu przez częstość jego skurczów poziomu około 180 na minutę. Maksymalna częstość skurczów serca, osiągana u młodych ludzi (dwadzieścia, dwadzieścia kilka lat) podczas wysiłków fizycznych, wynosi około 200/min.

Leave a Reply