ZASOBY ENERGETYCZNE ORGANIZMU
www.fizjokal.pl

postheadericon ZASOBY ENERGETYCZNE ORGANIZMU

Tak więc zmiany biochemiczne i fizjologiczne, zachodzące w organizmie człowieka przynajmniej w początkowym okresie głodu, mają charakter adaptacyjny – zwiększają szanse przetrwania tego okresu i zmniejszają zagrożenie nieodwracalnym uszkodzeniem funkcji ustroju.

Dnia 10 kwietnia 1912 r. do profesora F.G. Benedicta, fizjologa amerykańskiego, badacza gospodarki energetycznej organizmu u zwierząt i u człowieka, autora jednej z pierwszych wspomnianych już publikacji poświęconych biologii głodu, pochodzącej z Laboratorium Żywieniowego Carnegie w Bostonie, zgłosił się jako ochotnik do badań mieszkaniec Malty, „zawodowo” powstrzymujący się co pewien czas od przyjmowania pokarmu. W laboratorium Benedicta noce spędzał on w specjalnym kalorymetrze (ryc. V.5) pozwalającym na ciągły pomiar ilości ciepła wytworzonego w organizmie, pochłanianego przez ustrój tlenu i wytwarzanego dwutlenku węgla itd. W ciągu dnia mógł swobodnie poruszać się i pisać pamiętnik. Pozostawał w warunkach zupełnego głodu, natomiast mógł bez ograniczenia pić wodę. Po 30 dniach głodu zapisał w pamiętniku „czuję się bardzo dobrze, podniesiony na duchu i pragnę kontynuować głodówkę dalej, ponieważ nie odczuwam ani śladu głodu… nie odczuwałem najmniejszych nieprzyjemnych sensacji”. Zapewne łatwość przetrwania przezeń długiego okresu głodu wynikała i ze szczególnego przywyknięcia do tego stanu w związku z jego wielokrotnym powtarzaniem, niemniej nie ulega wątpliwości, że człowiek może przez długi okres nie przyjmować pokarmu bez objawów deterioracji psychicznej i fizycznej.

Leave a Reply